POEMAS IBÉRICOS (108). TRES POEMAS DE PABLO ACEVEDO

DESCARGAR 



PABLO ACEVEDO (Jaén, 1977) es poeta, ensayista, profesor y crítico literario. Autor de una estimable obra poética que incluye los siguientes títulos: Onirisma (2001), Cazamariposas (2006), Estrella varada (2012), Los oficios (2015), Numen (2024) y Fulgor (2026, laureado con el I Premio Internacional de Poesía «Motril, Puerto de la Alhambra»). Como ensayista, ha publicado el extenso monográfico Estética del Caos. Una aproximación al concepto romántico de ironía (2019). Doctor en Literatura Española por la Universidad Complutense de Madrid, donde también es Licenciado en Teoría de la Literatura y Literatura Comparada, además de Licenciado en Filología Hispánica por la Universidad de Córdoba, ha creado recientemente un espacio en Youtube para la difusión de su obra: Aldebarán (canal del poeta Pablo Acevedo) (www.youtube.com/@PabloAcevedo-poeta).

 

PABLO ACEVEDO (Jaén, 1977) é poeta, ensaísta, professor e crítico literário. Autor de uma obra poética estimável que inclui os seguintes títulos: Onirisma (2001), Cazamariposas (2006), Estrella varada (2012), Los oficios (2015), Numen (2024) e Fulgor (2026, galardoado com o I Prémio Internacional de Poesia «Motril, Puerto de la Alhambra»). Como ensaísta, publicou a extensa monografia Estética del Caos. Una aproximación al concepto romántico de ironía (2019). Doutor em Literatura Espanhola pela Universidade Complutense de Madrid, onde também é licenciado em Teoria da Literatura e Literatura Comparada, além de licenciado em Filologia Hispânica pela Universidade de Córdoba, criou recentemente um espaço no YouTube para a divulgação da sua obra: Aldebarán (canal do poeta Pablo Acevedo) (www.youtube.com/@PabloAcevedo-poeta).

Poemas

 

Poemas

 

XII

En esta saturada claridad

se gesta un yo de infinita nostalgia:
si no eterno, eternal tallo de luz
erguido hacia una flor
cuyo hálito conmueve
el caos primigenio y puro
en un autodeslumbrado tremor.

Sea el parto de un dios
el estremecimiento previo al cántico,
la sensitiva trascendencia
de un presente absoluto,
el bienaventurado gozo
que trenza sus coronas
sobre un indiferente túmulo,
mas persiste, ¡oh llama jubilosa
suspendida en el pábilo del mundo!,
diseminando sus pavesas
cual sámaras de un inextinto ardor…

¿Qué meta habremos de elegir
cuando en la fría noche del corazón
                                     [germinen?



Avanzar… ¡Avanzar
siempre! Y en adentrándonos
por el clivoso rumbo
de nuestra áurea soledad,
acometer la anábasis
espiritual —¡oh virtuosa ascensión
hacia un núcleo irradiante!—,
preñar de anhelos cenitales
este nadir sombrío
y crear nuevos mitos
hacedores de orígenes.

Elevada profundidad…
Germinación del vértigo…
Concentrada energía…

Un dar a luz la luz
en el enhiesto mediodía.

 

XII

 

Nesta claridade saturada

gesta-se um eu de infinita nostalgia:

se não eterno, eternal caule de luz

erguido até uma flor

cujo hálito comove

o caos primigènio e puro

num autodeslumbrado tremor.

 

Seja o parto de um deus

o estremecimento prévio ao cântico,

a transcendência sensível

de um presente absoluto,

o gozo bem-aventurado

que entrança as suas coroas

sobre um indiferente túmulo,

mas persiste, ó chama jubilosa

suspensa no pavio do mundo!,

disseminando as suas fagulhas

como sâmaras de um inextinto ardor...

 

Que meta devemos escolher

quando germinarem na fria noite 

                                      [do coração?

 

Avançar... Avançar

sempre! E ao adentrarmo-nos

pelo caminho íngreme

da nossa áurea solidão,

empreender a anábase

espiritual — ó virtuosa ascensão

rumo a um núcleo em fulgor! —,

engravidar de anseios zenitais

este nadir sombrio

e criar novos mitos

fazedores de origens.

 

Elevada profundidade...

Germinação da vertigem...

Energia concentrada...

 

Dar à luz a própia luz

neste altivo meio-dia.


De Fulgor (2026)


POSTLUDIO POÉTICO  / PÓS-LÚDIO POÉTICO

Oh rasante melancolía
de tu canto en espiga, golondrina,
belleza abrevadora en los charcales
del errabundo corazón del mundo…

Oh aviones, migraña de los silos,
tumulto frenesíaco del aire…

Oh tempranera gritería
de vencejos detrás de la muralla vieja
donde florece la alcaparra,
metralla jubilosa de ráfagas ubérrimas…

Oh la huidiza lagartija,
calambre de las tapias,
tic de la sementera,
sordamente arpegiando
sus acordes tritíceos
a los pies de los cálamos…

Oh el asno cotidiano,
mascando el heno de las horas
indistintas, mas bienaventuradas…

Y el santo olor de las higueras,
que aplaca el corazón,
donde la muerte estiva…

Qué haré cuando os hayáis marchado
                                           [no lo sé.
Qué de mí quedará sin vosotros, presencias
admirables, significantes llenos
de vida en el discurso de la luz.

A quién dedicaré mi canto
desconocido, ¡granas de los dioses!,
formas concisas con que el ser
calma su hambruna. Qué será de mí,
yerro errante, sin vuestra divinidad incrédula.

Adónde retornáis si habéis de retornar,
que mi azul parentela no rehusáis,
frutos maduros en la estación seca,
tan lejos de este centro engendrador,
que aún entre fulgores amenaza
con derrumbarse, ¡oh efímeros!

Ó rasante melancolia
do teu canto em espiga, andorinha,
beleza
nos bebedouros dos charcos
do coração errante do mundo…

Ó aviões, enxaqueca dos celeiros,
tumulto frenético dos ares…

Ó gritaria matinal
dos andorinhões por detrás da muralha [velha
onde floresce a alcaparra,
rajadas copiosas de metralha jubilosa...

Ó a esquiva lagartixa,
espasmo dos muros  da taipa,
tique da sementeira,
harpejando silenciosamente
os seus acordes tritíceos
aos pés dos juncos…

Ó asno do quotidiano,
mastigando a palha das horas
indistintas, mas abençoadas...

E o sacro perfume das figueiras,
que acalma o coração,
enquanto a morte estiva…

Nao sei o que farei quando vos tiverdes ido.

O que ficará de mim sem vós, presenças
admiráveis, significantes plenos
de vida no discurso da luz.

A quem dedicarei o meu canto
desconhecido, r
omãs dos deuses!
formas concisas com que o ser
aplaca a sua fome. Que será de mim,
erro errante, sem a vossa divindade incrédula?

Aonde voltareis si tiverdes de regressar,
que a minha parentela azul não recuses,
frutos maduros na estação seca,
tão longe deste centro gerador,
que ainda que entre fulgores, ameaça
desmoronar-se — ó efémeros!

 


EL PUERCOESPLÍN / O PORCO-ESPLINHO

 



Melancolía, saca tu dulce pico ya.

CÉSAR VALLEJO

(Balalín)

[…]

(Balalán)

FEDERICO GARCÍA LORCA

 

 

Por mi eternidad doblan las campanas

(balalín, balalán…),

y en respuesta mi ser mortal repica

(balalán, balalín…)

con una campanuda risotada

(balalín, balalán…).

 

Me dicen que no es serio

(balalín)

reír hasta las lágrimas

(balalán);

y mi alma les replica

(balalán, balalín…),

con cierto aire burlón y mucha guasa

(balalín, balalán…),

que, a fuerza de llorar, lloro de risa

(balalín).

 

 

El fúnebre cortejo se me enfada

(balalán),

la cohorte luctüosa se me indigna

(balalín);

y alego, sin mordaz mueca sarcástica

(balalín, balalán…),

que hay duelo en la alegría

(balalín),

un réquiem de aleluya en toda chanza

(balalán),

exequias en la risa

(balalín-balalín)

y una elegía nueva en esta máxima

(balalán… balalán…):

 

«El esplín…

¡A mí, plin!»

 (balalán y balalín).

 

 

Pela minha eternidade, os sinos tocam


(balalín, balalán...),

e em resposta, o meu ser mortal repica


(balalán, balalín...)

com uma gargalhada sonora


(balalín, balalán...).

 


Dizem-me que não é sério


(balalín)


rir até às lágrimas


(balalán);


e a minha alma responde-lhes


(balalán, balalín...),


com certo ar zombeteiro e muita brincadeira


(balalín, balalán...),


que, a força de chorar, choro de riso


(balalín).

 



O cortejo fúnebre enfada-se comigo


(balalán),


a coorte lúgubre indigna-se comigo


(balalín);


e alego, sem um sorrisota sarcástico ou

                                                [mordaz

(balalín, balalán...),


que há luto na alegria


(balalín),


um réquiem de aleluia em cada troça


(balalán),


funeral no riso


(balalín-balalín)


e uma nova elegia nesta máxima


(balalán... balalán...):

 

«O esplín...


             Para mim, plin!»


(balalán e balalín).

 

Inédito


Traducción de Vítor Gil Cardeira y Santiago Aguaded (abril,2026)


Comentarios

Entradas populares de este blog

POEMAS IBÉRICOS (81) TRES POEMAS DE CONCHA ORTEGA

POEMAS IBÉRICOS (86) DOS VISIONES COINCIDENTES DEL PARAÍSO

POEMAS IBÉRICOS (83) DOS POEMAS DE MARIA CARVAJAL